Anadolu Merinos Koyunu
Akkaraman ırkı ile Alman Et Merinosu melezlenmesiyle elde edilmiştir. Yaklaşık %80 Alman Yapağı Et Merinosu, %20 Akkaraman genotipi taşımaktadır. Vücut iri yapılıdır. Baş uzunluğu ve genişliği orta, dudaklar kalın, kulaklar yatay ve geniş, boyun kısa ve kalın, vücut geniş, derin ve uzun, butlar dolgun ve etli, bacaklar uzun ve kuvvetlidir. Yapağı rengi beyazdır. Bacakların alt kısımları ile yüz çıplaktır. Erkek ve dişiler genelde boynuzsuzdur. Kuyruk yağsız, ince ve uzundur. Merinos Koyunu, Akkaraman Koyunlarından kök aldığı için Orta Anadolu şartlarına iyi uyum sağlamış ve hastalıklara karşı dayanıklı, yaşama gücü yüksek bir ırktır. Değişik çevre koşullarına adaptasyon yeteneği, analık ve sürü içgüdüsü oldukça iyidir. Kuzu verimi ve büyüme hızı Akkaraman’a göre yüksektir.
Orta Anadolu şartlarında kış aylarında bir süre ağılda; diğer zamanlarda gündüz merada, geceleri açık çevrili yerlerde yetiştirilir. Yerli ırklardan sonra kurak meralardan en iyi yararlanabilen koyun ırkıdır. Bakım, besleme şartları nispeten iyi işletmelerde başarılı şekilde yetiştirilmektedir.
Akkaraman Koyunu
Kangal Akkaraman Koyunu ırkı genel olarak İç Anadolu Bölgesinde Sivas ve çevre illerimizde kombine, et ve süt için yetiştirilir. Vücut iri yapılıdır. İnce bir dudak yapısına sahiptir. Burun üstü genellikle dışbükeydir. Kulaklar uzun, geniş ve sarkıktır. Boyun ile vücut uzun ve dar, kaburgalar yassıdır. Göğüs özellikle koçlarda oldukça geniştir. Koyunların bir bölümünde 14 kaburga bulunur. Bacaklar uzun ve kuvvetlidir. Vücut beyaz ve kaba-karışık yapağı ile örtülüdür. Göz ve ağız çevresi ile ayaklar genellikle siyahtır. Baş, boyun, karın altı ve bacaklarda yapağı örtüsü bulunmaz. Koyunlar boynuzsuzdur. Erkeklerin %10 kadarında zayıf boynuz bulunur. Yağlı kuyrukludur ve kuyruk S formundadır. Akkaraman Koyunu kurak iklim hayvanı olmakla birlikte değişik çevre koşullarına adaptasyon yeteneği iyidir. Uzun yol yürüyüşlerine dayanıklılığı ve sürü içgüdüsü gelişmiştir.
Yazları kurak ve sıcak, kışları soğuk ve karlı bozkır ikliminde, fazla engebeli olmayan, bitki örtüsü zayıf geniş meralarda yetiştirilir. Besleme kar yağışlı dönemler dışında meraya dayalıdır.Karlı kış aylarında ağırlıklı olarak samana dayalı, az miktarda dane destekli besleme uygulanır. Yetersiz barınak ve bakım koşullarında yetiştirilebilir. Türkiye’nin çeşitli bölgelerindeki Akkaraman yetiştiricileri damızlık koç ihtiyaçlarının bir kısmını Kangal Akkaraman sürülerinden sağlamaktadır.
Anaç koyunlarda canlı ağırlık 60-95 kg, süt verimi 70-130 litredir. 100 koyundan 100-120 kuzu alınır. Yapağı verimi 1.7 kg’dır.
İvesi Koyunu
Ülkemiz haricinde Lübnan, Suriye, Irak, İsrail ve Ürdün gibi ülkelerde yetiştiriciliği yapılan koyun türleri arasında yer alır.
Ülkemizde genel olarak Güneydoğu Anadolu ve Doğu Anadolu bölgelerinde yetiştiriciliği yapılan İvesi Koyunu, İvesi ve Arap Koyunu adları ile bilinmektedir. İvesi Koyunu, Hatay, Adana, Gaziantep, Şanlıurfa ve Mardin illerinde yaygın olarak yetiştirilmektedir. En iyi yerli ırklar arasında yer alan İvesi, yerli dilde Karabaş adıyla da anılmaktadır. Beyaz yapağılı bir yapıya sahip olan İvesi Koyunlarının baş bölgesi siyah ya da kahverengi olabilir.
Simental Sığırı
İsviçre’de halk arasında “Lekeli İnek” olarak tanımlanan Simental Sığırı verimliliği ile tanınan bir ırktır. Türkiye’de de etçil ve sütçül verimlilikleri ile bilinen ve sık tercih edilen bir sığır türüdür.
Simental Sığırı, birçok Afrika ve Avrupa ülkesinde etçil özellikleri nedeniyle sık tercih edilen bir tür olarak karşımıza çıkar. Ayrıca bu özellikleri ile en çok yetiştirilen türler arasında yer almaktadır.
Sığır ırklarında melezleştirme önemli bir yere sahiptir. Simental Sığır Irkı, diğer ırklar ile melezleştirmeye en uygun ırklar arasında yer alır. Bu nedenle yeni doğan buzağılar melezleştirilen ırka göre daha etçil ve sütçül olabilirler. Araştırmalar, dünya üzerinde yaklaşık 41 milyon Simental Sığırının bulunduğunu göstermektedir.
